„Chrystus Ukrzyżowany” z Kolbuszowej Dolnej z 1. poł. XIX w.

To rzeźba drewniana polichromowana, podarowana do skansenu przez Józefa Rząsę. Pierwotnie umieszczona była na pniu wiązu. Po jego zniszczeniu, przez warunki atmosferyczne, została przeniesiona na pień obumarłego dębu. Jest to pierwszy obiekt w Parku Etnograficznym.

Stefan Lew tak zrelacjonował: stał przy szosie sandomierskiej w Kolbuszowej potężny wiąz, na którym od niepamiętnych czasów widniał wizerunek Ukrzyżowanego. Starą może nawet osiemnastowieczną drewnianą rzeźbę ludową, z wypłukanymi przez deszcze śladami polichromii, chronił jedynie blaszany okapik wrośnięty głęboko w gruby pień drzewa. Stałby dalej prastary wiąz nikomu nie wadząc, gdyby nie zaistniała konieczność poszerzenia jezdni. Potężny ostaniec pamiętający czasy świetności Sandomierskiej Puszczy stał się zawalidrogą na środku wytyczonego tędy chodnika dla pieszych.