Zagroda z Bożej Woli

To tzw. zagroda józefińska, która prezentuje kulturę lokalnej, mniejszościowej grupy etnicznej zw. Niemcami Galicyjskimi (niem. Galiziendeutsche). Od końca XVIII w. na terenie Galicji prowadzona była akcja osadnicza – także w okolicach Mielca i Kolbuszowej w ramach tzw. kolonizacji józefińskiej (od imienia cesarza Józefa II). Osadników obowiązywały odgórne zarządzenia odnośnie wyglądu i usytuowania poszczególnych budynków zagrody, co powodowało, że zabudowa wsi była ujednolicona. Większość kolonii budowano w formie tzw. ulicówki, a chałupa była zwykle szczytowo połączona ze stojącym za nią budynkiem gospodarczym. Zdarzały się jednak przypadki, że koloniści byli lokowani na działkach położonych między polskim gospodarstwami.

W skład zagrody wchodzą:

  • chałupa z Bożej Woli k. Mielca, niem. Goleschau, z poł. XIX w.
  • budynek gospodarczy z Bożej Woli (rekonstrukcja)
  • stodoła z Glin Małych z pocz. XX w.