Pracownia garncarska z Łążka Garncarskiego – z lat 30. XX w.

Budynek wybudowany został przez Józefa Kurzynę, który najpierw uczył się garncarstwa u swego stryja Stanisława, a pod koniec okresu międzywojennego usamodzielnił się i pracował przy produkcji naczyń glinianych z całą rodziną. Wraz z synem Czesławem toczyli i wypalali naczynia, a żona Marianna zdobiła je polewając glazurą.

W pracowni znajduje się piec garncarski o zwrotnym ciągu ognia, a także żarna do rozdrabniania piasku, drewniane koło garncarskie, rożki i cewki garncarskie (do ozdabiania naczyń). Pod pułapem wyłożona jest konstrukcja z desek, na których suszą się gliniane naczynia (garnki, doniczki, dzbanki, misy itd.). Przy pracowni odbywają się pokazy garncarskie i lekcje muzealne „Nie święci garnki lepią...”.